Ο σκοπός Αγιάζει τα Μέσα... Μαζικής Εξαπάτησης στην Κύπρο! -

Όταν η ενημέρωση παύει να υπηρετεί την αλήθεια και γίνεται κομματικό όπλο…

Ζούμε σε μια εποχή όπου η πληροφορία είναι παντού, αλλά η αλήθεια σπανίζει.
Και αυτό δεν είναι τυχαίο…

Στην Κύπρο, τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης δεν λειτουργούν απλώς ως καθρέφτης της πραγματικότητας — αλλά ως φίλτρο. Επιλεγμένο προσεκτικά ώστε να προσδίνει το πολυπόθητο αποτέλεσμα. Ένα φίλτρο που κόβει, αλλοιώνει και διαστρεβλώνει την αλήθεια για να τη σερβίρει στον πολίτη προσαρμοσμένη στα συμφέροντα των πολιτικών κομμάτων που εξυπηρετούν οι κατευθυνόμενοι και πλήρως ευθυγραμμισμένοι δημοσιογράφοι του.

Η ερώτηση δεν είναι γιατί συμβαίνει αυτό.
Η ερώτηση είναι: μέχρι πότε θα κάνουμε ότι δεν τους βλέπουμε;

Η κομματικοποίηση της «ενημέρωσης

Όταν ένα ειδησεογραφικό μέσο ανήκει άμεσα ή έμμεσα σε πολιτικό κόμμα, η έννοια της αντικειμενικότητας παύει να υφίσταται. Δεν μιλάμε απλώς για «γραμμή» που ακολουθείται. Μιλάμε για κατασκευή ολόκληρης αφήγησης.

Αν η αλήθεια πλήττει το κόμμα, υποβαθμίζεται ή αποσιωπάται.
Αν πλήττει τον πολιτικό αντίπαλο, διογκώνεται, δραματοποιείται, επαναλαμβάνεται μέχρι εξάντλησης.
Αν κάτι δεν μπορεί να κρυφτεί, τότε «ερμηνεύεται» με τέτοιο τρόπο ώστε να χάνει τη σημασία του.

Έτσι, η ενημέρωση μετατρέπεται σε εργαλείο προπαγάνδας. Όχι με κραυγαλέα ψέματα πάντα, αλλά με στοχευμένη επίθεση και παραπληροφόρηση που περιέχει μισές αλήθειες, επιλεκτική μνήμη, επιλεκτική ευαισθησία, επιλεκτική στοχοποίηση. Με τίτλους που καίνε να δίνουν γρήγορες εντυπώσεις, κι ας δεν έχει καμία σημασία το περιεχόμενο.

Ο φόβος απέναντι σε ό,τι στέκεται όρθιο

Τα συστήματα εξουσίας δεν φοβούνται τη σιωπή.
Φοβούνται ό,τι σκέφτεται.

Όποιος δημοσιογράφος, πολίτης ή ανεξάρτητη φωνή δεν ελέγχεται, δεν εντάσσεται και δεν υπακούει, αντιμετωπίζεται ως απειλή. Και τότε ξεκινά η στοχοποίηση. Η γελοιοποίηση. Η απαξίωση.

Δεν προσπαθούν να αντικρούσουν το επιχείρημα.
Προσπαθούν να σκοτώσουν την αξιοπιστία του ομιλητή.

Γιατί η αλήθεια, όταν δεν μπορούν να τη διαχειριστούν, τους τρομάζει.

Όταν η πένα γίνεται όπλο και όχι εργαλείο

Σε αυτό το περιβάλλον, εμφανίζεται και το πιο ανησυχητικό φαινόμενο: δημοσιογράφοι που δεν λειτουργούν ως ερευνητές, αλλά ως επιθετικοί σχολιαστές. Άρθρα γραμμένα με ειρωνεία, απαξίωση, επιθετικότητα. Σχόλια που δεν στοχεύουν στη συζήτηση, αλλά στον εξευτελισμό. Ένας δημόσιος λόγος γεμάτος αλαζονεία και έλλειψη ντροπής, που δεν προσπαθεί να πείσει, αλλά να επιβληθεί.

Και όλα αυτά στο όνομα της «άποψης».

Όμως όταν η άποψη υπηρετεί σταθερά το ίδιο πολιτικό συμφέρον, τότε παύει να είναι άποψη. Είναι επίθεση.

Ζούμε σε πνευματικό πόλεμο….

Όταν λέμε ότι «ζούμε σε τρίτο παγκόσμιο πόλεμο και είναι πνευματικός», δεν μιλάμε μεταφορικά.

Δεν πολεμούν κράτη με όπλα.
Πολεμούν ιδέες, αξίες, συνειδήσεις, ταυτότητες.

Είναι ένας πόλεμος:

της σύγχυσης μεταξύ αλήθειας και ψέματος
της χειραγώγησης μέσω ΜΜΕ και social media
της απώλειας νοήματος και κριτικής σκέψης
του φόβου, του κυνισμού και της αποξένωσης
ανθρώπων κουρασμένων, αλλά διαρκώς εκτεθειμένων σε θόρυβο

Ένας πόλεμος της ανάγκης προσοχής, της χειραγώγησης σκέψης, του σκοτώματος της ψυχής.

Και τα ΜΜΕ, αντί να προστατεύουν τον πολίτη, συχνά λειτουργούν ως επιταχυντές της μάχης. Πρόθιμοι να σπείρουν μίσος και διχόνια, επειδή τους δώθηκε ένα βήμα.

Οι συνέπειες στη νέα γενιά…

Το αποτέλεσμα είναι μπροστά μας: μια νέα γενιά που δεν εμπιστεύεται κανέναν. Νέοι που νιώθουν ότι όλα είναι στημένα, ότι η αλήθεια δεν έχει φωνή, ότι η συμμετοχή δεν έχει νόημα.

Άλλοι πιστεύουν τυφλά ό,τι τους σερβίρουν στα social media.
Άλλοι αποσύρονται πλήρως αηδιασμένοι, να ασχοληθούν.

Και στις δύο περιπτώσεις, η δημοκρατία θα χάνει.