Σε μια εποχή όπου όλα κινούνται γρήγορα και οι επιλογές παρουσιάζονται ως εύκολες και άμεσες, η έκτρωση κινδυνεύει να αντιμετωπιστεί όχι ως μια σοβαρή και έσχατη ιατρική πράξη, αλλά ως μια «κανονική» λύση σε ένα πρόβλημα που θα έπρεπε εξαρχής να είχε προληφθεί. Η πραγματικότητα όμως είναι απλή: η έκτρωση δεν αποτελεί μέτρο πρόληψης, αλλά μέτρο αντιμετώπισης μιας ήδη υπάρχουσας ανεξέλεγκτης κατάστασης. Όταν συγχέουμε αυτά τα δύο, χάνεται ο έλεγχος του προβλήματος και δημιουργείται μια επικίνδυνη εξοικείωση με κάτι που μόνο ουδέτερο ή καθημερινό δεν μπορεί να θεωρηθεί.
Η μετατροπή της έκτρωσης σε μια μορφή «ιατρικής ρουτίνας» αποδυναμώνει τη βαρύτητα της απόφασης και μειώνει την αίσθηση προσωπικής και κοινωνικής και ηθικής ευθύνης. Όταν μια κοινωνία μαθαίνει να λύνει τα αποτελέσματα αντί να προλαμβάνει τις αιτίες, τότε το πρόβλημα θα επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Η ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη δεν είναι ένα τυχαίο γεγονός χωρίς πλαίσιο· είναι συχνά το αποτέλεσμα έλλειψης ενημέρωσης, πρόληψης ή υπεύθυνης στάσης απέναντι στη σεξουαλική επαφή.
Η έκτρωση, ακριβώς λόγω της σοβαρότητάς της, θα έπρεπε να επιτρέπεται μόνο σε κρίσιμες περιπτώσεις. Σε περιπτώσεις όπου, έπειτα από ουσιαστική και τεκμηριωμένη έρευνα σε ψυχολογικό, ιατρικό και γενετικό επίπεδο, τίθεται πραγματικό δίλημμα ζωής εκεί, η μητέρα οφείλει να έχει το δικαίωμα να αποφασίσει εάν θα ρισκάρει την ευθύνη της δικής της ζωή ή του εμβρύου.
Η απόφαση αυτή δεν μπορεί και δεν πρέπει να επιβάλλεται από κανέναν — ούτε από το κράτος, ούτε από την κοινωνία, ούτε από ιατρικά πρωτόκολλα.
Αν όμως θέλουμε πραγματικά να μειώσουμε τις εκτρώσεις, τότε η απάντηση δεν βρίσκεται στην εξοικείωση με αυτές, αλλά στην πρόληψή τους. Η ουσιαστική ευαισθητοποίηση των νέων στη χρήση αντισυλληπτικών μέτρων είναι τα πραγματικά εργαλεία μιας υπεύθυνης κοινωνίας. Όταν η γνώση υπάρχει και τα μέσα είναι διαθέσιμα, τότε η άγνοια παύει να αποτελεί άλλοθι. Αυτό που μένει είναι η στάση μας απέναντι στον εαυτό μας.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, το ζήτημα δεν είναι αν έχουμε επιλογές. Είναι αν επιλέγουμε να λειτουργούμε με υπευθυνότητα. Και εκεί που τελειώνει η άγνοια, αρχίζει ξεκάθαρα η αδιαφορία απέναντι στους βασικούς κανόνες αυτοφροντίδας και προσωπικής ευθύνης.
Κι αν σας μιλούσα εγώ, ένα παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ; Ίσως να με φανταστείτε σαν μια μικρή σκιά ή ένα «τι θα γινόταν αν…». Δεν μπορώ να σας ζητήσω πολλά, δεν μπορώ να φωνάξω. Αλλά μπορώ να σας αφήσω λίγες λέξεις, σαν γράμμα που δεν στάλθηκε ποτέ:
Αυτό το γράμμα δεν κατηγορεί κανέναν. Δεν λέει τι είναι σωστό ή λάθος. Θέλει μόνο να μας θυμίσει ότι κάθε απόφαση που αφορά τη ζωή —και ιδιαίτερα τη ζωή που δεν ζήτησε να δημιουργηθεί— έχει βάθος και συνέπειες που δεν μπορούν να μετρηθούν μόνο σε στατιστικά. Υπάρχουν συναισθήματα, σιωπές, και ηθικά διλήμματα που αφήνουν σημάδια…
Μια κοινωνία που σέβεται τη ζωή, ακόμα και σε περιπτώσεις ακραίας δυσκολίας, ξέρει ότι η πρόληψη είναι το πρώτο και μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να δώσουμε — τόσο στους νέους όσο και σε αυτά τα παιδιά που ίσως θα είχαν έρθει στον κόσμο. Η έκτρωση, όσο κι αν είναι διαθέσιμη σε κρίσιμες περιπτώσεις, δεν μπορεί να αποτελέσει ορθή και ηθική λύση.
