Η συζήτηση γύρω από το αν η μεταπολεμική γενιά μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα στην πολιτική σκηνή της Κύπρου δεν είναι απλώς πολιτική· είναι βαθιά κοινωνική, ιστορική και υπαρξιακή.

Πρόκειται για μια γενιά που μεγάλωσε μέσα σε διαδοχικές κρίσεις οικονομικές, κοινωνικές και θεσμικές, αποκτώντας ανθεκτικότητα, προσαρμοστικότητα και πρόσβαση στη γνώση. Ταυτόχρονα, όμως, κουβαλά και μια έντονη δυσπιστία απέναντι στο πολιτικό σύστημα, ως αποτέλεσμα χρόνιων απογοητεύσεων και υποσχέσεων χωρίς αντίκρισμα.

Οι νέοι που γεννήθηκαν μετά την εισβολή στην Κύπρο, δεν έχουν προσωπικές μνήμες από μια ενωμένη πατρίδα, ωστόσο, μεγάλωσαν με έντονη την παρουσία της ιστορικής μνήμης, όπως αυτή μεταφέρεται μέσα από τις αφηγήσεις των μεγαλύτερων γενεών. Δεν πρόκειται απλώς για διαφορετικές οπτικές, αλλά για μια βαθιά ριζωμένη ιστορική πραγματικότητα, που διαμορφώνει συνείδηση, ταυτότητα και πολιτική στάση. Η ιστορία, η μνήμη και η ευθύνη απέναντι στην πατρίδα δεν αποτελούν έννοιες διαπραγματεύσιμες, αλλά βασικά στοιχεία διαμόρφωσης της νέας γενιάς.

Η συνεχιζόμενη κατοχή στην Κύπρο δεν είναι μόνο ένα πολιτικό ζήτημα. Είναι ζήτημα ταυτότητας, ιστορικής συνέχειας και ευθύνης. Και ίσως αυτό να είναι και το μεγαλύτερο βάρος που καλείται να διαχειριστεί η μεταπολεμική γενιά: να προχωρήσει μπροστά, χωρίς να αποκοπεί από τις ρίζες, την ιστορία και την εθνική της συνείδηση.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η αποστασιοποίηση των νέων από την πολιτική τα προηγούμενα χρόνια ήταν σε μεγάλο βαθμό αναμενόμενη. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια διαμορφώνεται μια νέα πραγματικότητα. Όλο και περισσότεροι νέοι επιλέγουν να συμμετέχουν, να εκφράζονται και να διεκδικούν ενεργό ρόλο στα κοινά.

Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Μάριος Φλουρέντζου:
«Για πολλά χρόνια οι νέοι ένιωθαν ότι η πολιτική δεν τους αφορά… αυτό πρέπει να αλλάξει».

Η επιστροφή των νέων στην πολιτική δεν αποτελεί απλώς μια συγκυριακή τάση, αλλά μια αναγκαιότητα που προκύπτει από τις ίδιες τις συνθήκες της εποχής.

Πώς αξιολογείς αυτή την τάση σε σύγκριση με τα προηγούμενα χρόνια;

Πιστεύω ότι οι νέοι σήμερα, λόγω και της τεχνολογικής εξέλιξης και των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης, έχουν μεγαλύτερη πρόσβαση στην ενημέρωση και περισσότερα εργαλεία έκφρασης από ποτέ. Αυτό τους δίνει τη δυνατότητα να συμμετέχουν ενεργά, να διεκδικούν και να ακούγονται περισσότερο.

Μπορεί από μόνη της η αυξημένη συμμετοχή νέων να ανανεώσει το πολιτικό σκηνικό;

Η παρουσία των νέων μπορεί να φέρει ανανέωση, αλλά αυτό δεν αρκεί από μόνο του. Η πολιτική απαιτεί σοβαρότητα, ευθύνη και ξεκάθαρες αρχές. Δεν είναι χώρος για επιφανειακή παρουσία, αλλά για ουσιαστική προσφορά. Χρειάζεται γνώση, συνεχής ενημέρωση, ενεργή συμμετοχή στα κοινά και πραγματικό ενδιαφέρον για την κοινωνία.

Ο ίδιος τοποθετεί τη συμμετοχή όχι απλώς ως δικαίωμα, αλλά ως ευθύνη:

«Η πραγματική αλλαγή δεν θα έρθει από ανθρώπους που απλώς παραπονιούνται. Θα έρθει από ανθρώπους που αποφασίζουν να αναλάβουν ευθύνη για τον τόπο τους».

Η τοποθέτηση αυτή αναδεικνύει και το βασικό στοίχημα της νέας γενιάς: να μετατρέψει την απογοήτευση σε πράξη και την κριτική σε ευθύνη.

Οι νέοι σήμερα μεγαλώνουν μέσα σε μια δύσκολη πραγματικότητα. Είναι έτοιμοι να αναλάβουν ευθύνες;

Ναι, πιστεύω πως μπορούν — και πιστεύω πως ήρθε η ώρα. Η νέα γενιά διαθέτει γνώσεις, αντίληψη και δυνατότητες. Όμως η αλλαγή θα έρθει μόνο όταν αποφασίσει να αναλάβει προσωπική ευθύνη και να συμμετέχει ενεργά. Η αποστασιοποίηση δεν είναι λύση. Η πολιτική ανήκει σε όλους και καθορίζει το μέλλον των παιδιών μας.

Η μεταπολεμική γενιά έχει τη δυνατότητα να συμβάλει ουσιαστικά στη διαμόρφωση της πολιτικής πραγματικότητας, όχι επειδή είναι απλώς «νέα», αλλά επειδή καλείται να συνδυάσει τη γνώση της σύγχρονης εποχής με συνείδηση της ιστορίας, της ταυτότητας και των ευθυνών της.

Αν εκλεγείς, ποιο θα είναι το πρώτο σου μέλημα σε σχέση με τη νέα γενιά;

Να δημιουργηθούν πρακτικές ευκαιρίες για τους νέους: στήριξη της νεανικής επιχειρηματικότητας, δράσεις μέσα στα σχολεία, ενίσχυση των τοπικών κοινωνιών και ουσιαστική σύνδεση του πολίτη με τη Βουλή. Θέλω να λειτουργώ ως γέφυρα — να μεταφέρω τα προβλήματα της κοινωνίας και να εξηγώ με απλό τρόπο τις αποφάσεις που λαμβάνονται.

Και όπως ο ίδιος τονίζει:

«Δεν έχει σημασία από πού ξεκινάς. Σημασία έχει αν τολμάς να κάνεις το πρώτο βήμα».

Το ερώτημα, τελικά, δεν είναι αν μπορεί η μεταπολεμική γενιά να αλλάξει τα δεδομένα. Είναι αν θα το επιλέξει.

Γιατί, όπως σημειώνει:

«Η αλλαγή δεν θα έρθει αν περιμένουμε από άλλους να την κάνουν. Θα έρθει όταν εμείς οι ίδιοι αποφασίσουμε να πάρουμε την ευθύνη για το μέλλον της πατρίδας μας».

Η μεταπολεμική γενιά της Κύπρου βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σημείο. Καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα στην ιστορική μνήμη και την ανάγκη για πρόοδο, ανάμεσα στην ταυτότητα και τη δράση. Το αν θα καταφέρει να διαμορφώσει μια νέα πολιτική πραγματικότητα δεν εξαρτάται μόνο από τις συνθήκες, αλλά από την απόφαση της ίδιας να περάσει από την απογοήτευση στη συμμετοχή και από τα λόγια στην πράξη.

Ευχαριστούμε τον Μάριο Φλουρέντζου, υποψήφιο βουλευτή με το ΕΛΑΜ, για τη συζήτηση που μοιραστήκαμε και για την ξεκάθαρη τοποθέτησή του γύρω από τη νέα γενιά και τον ρόλο της στην πολιτική. Του ευχόμαστε καλή επιτυχία στην πορεία του, με παρουσία ουσίας, αρχών και ευθύνης, δίπλα σε κάθε νέο και κάθε πολίτη που θέλει να έχει φωνή.