Υπάρχουν πράγματα στη ζωή μας που αλλάζουν όντως πολύ γρήγορα: τα σχολεία, οι δουλειές μας, η τεχνολογία, ακόμα και οι μόδες. Και υπάρχουν κι άλλα που παραμένουν αναχρονιστικά μια απ’ τα ίδια. Ένα από αυτά είναι το πάρκινγκ του Πανεπιστημίου Κύπρου.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου φοιτητρια, το πάρκινγκ παραμένει η ίδια χωματερή. Λάσπη τον χειμώνα, σκόνη το καλοκαίρι, λακκούβες που θα ζήλευε και το 4×4. Έκτοτε τελείωσα τις σπουδές μου, αποφοίτησα με μεταπτυχιακό, άλλαξα τρία επαγγέλματα, και διαπιστώνω ακόμη ότι το πάρκινγκ…. παραμένει εκεί. Αμετακίνητο ναι, κι ας παραμένει χωματερή. Σαν το <<μνημείο της αδιαφορίας>>.

Κάθε βροχή μετατρέπει τη στάθμευση στο Πανεπιστήμιο σε άθλημα επιβίωσης τόσο για τους αθλητές, όσο και για τους φοιτητές γενικότερα. Παπούτσια βουλιάζουν μέχρι την κάλτσα, αυτοκίνητα κολυμπούν στο νερό και οι φοιτητές “λερώνονται” σε κάθε μάθημα. Και όλα αυτά σε ένα Πανεπιστήμιο που αρέσκεται να υποστηρίζεται αποκαλούμενο ως «σύγχρονο», «ευρωπαϊκό», και «πρωτοπόρο».

Συγχαρητήρια, λοιπόν, στον πρύτανη κ.Τάσο Χριστοφίδη, ο οποίος διανύει την τελευταία του θητεία έως τον Δεκέμβριο του 2026, για την αποκλειστική του παρέμβαση σε πρόσφατη εκπομπή για <<Τον ρόλο του Πανεπιστημίου στη νέα εποχή της τεχνητής νοημοσύνης – Εκπαίδευση, Εξελίξεις, προκλήσεις και το αύριο που έρχεται πιο γρήγορα από όσο νομίζουμε>> .

Για την τεχνητή νοημοσύνη θα μιλάμε κι ας περπατάμε και στα λασπόνερα!

Αν δείχνατε τον ίδιο ζήλο στο πόσο έχει προχωρήσει η τεχνική των υποδομών, ίσως να παθαίνατε κι εσείς την ίδια έκπληξη που παθαίνουν καθημερινά οι φοιτητές: ότι τίποτα δεν έχει προχωρήσει. Ότι τα βασικά — παραμένουν άλυτα εδώ και δεκαετίες όπως καταγγέλουν κατακαιρούς όλοι οι φοιτητές που παιρνούν από μέσα.

Χιλιάδες φοιτητές αποφοιτήσαμε με το ίδιο παράπονο, ωστόσο φαίνεται πως φοιτητική παράταξη του Πανεπιστημίου Κύπρου εξακολουθεί να ετοιμάζεται να υποβάλει εισηγήσεις προς τον πρύτανη. Όχι από χόμπι. Αλλά γιατί, όπως καταγγέλλουν οι ίδιοι δημόσια <<ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ>>.

ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ να μιλάμε για Πανεπιστήμιο του μέλλοντος με υποδομές του παρελθόντος.

ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ να επενδύουμε σε παρουσιάσεις και ομιλίες, αλλά όχι σε αξιοπρέπεια.

ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ να ζητάμε αριστεία όταν δεν μπορούμε να εξασφαλίσουμε ούτε ένα πάρκινγκ.

Γιατί, τελικά, η “πρόοδος” δεν μετριέται μόνο στους επαινηγμούς. Μετριέται και στο αν μπορείς να πας στη σχολή σου χωρίς να βουλιάζεις στη λάσπη.